Yirmi yedi modüllü bir ana ekran nasıl sakin kalır?

Yirmi yediden fazla modülü olan bir uygulamanın ana ekranı, kolayca bir ikon mezarlığına dönüşür. Refakat Merkezi'ni tasarlarken karşılaştığımız asıl problem buydu.

Problem: modül sayısı büyüdükçe ana ekran çöküyor

Uygulama büyüdükçe klasik çözüm kendini dayatıyor: grid'e bir ikon daha ekle. Ama otuza yaklaşan bir modül listesinde bu, kullanıcının aradığını bulamadığı bir duvar üretiyor.

Üstelik burada asıl sorun gezinme değildi. Bir güvenlik uygulamasında ana ekranın birinci işi durumu göstermek, ikinci işi gezinme sağlamak.

Karar 1: Önce durum, sonra menü

Ekranın merkezine modül listesi değil, tek bir durum göstergesi kondu: Merkez Kalp. Kalp dört renkle sistem fazını anlatır — gri, yeşil, turuncu, kırmızı.

Karar 2: Kalp aynı zamanda bir düğme

İkinci karar, göstergeyi eylemle birleştirmekti. Merkez Kalp yalnızca durumu göstermiyor; dokununca check-in yapıyor, basılı tutunca gizli SOS gönderiyor.

Böylece en sık yapılan iki eylem, ekranda ayrı yer kaplamadan en erişilebilir noktaya taşındı.

Karar 3: Orbital menü

Modüllere erişim için grid yerine orbital menü seçildi — merkez etrafında açılan, gerektiğinde görünen bir yapı. Menü kapalıyken ekran sakin kalıyor, açıldığında modüllere anında geçiliyor.

Bu, "her şey her zaman görünsün" yaklaşımından bilinçli bir kopuş. Bir güvenlik ekranının varsayılan hâli sakin olmalı.

Karar 4: Yüzen Kalp uygulamanın dışına taşındı

Son adım, Acil Yardım Sistemi'nin yüzen Kalp butonuydu. Kullanıcı istediği noktaya taşıyabiliyor ve buton tüm uygulamaların üzerinde görünüyor.

Buradaki mantık Kontrol Zamanı'nınkiyle aynı: kullanıcıdan beklenen adım sayısını azaltmak. Acil bir anda "uygulamayı aç, ekranı bul, butona bas" üç adımdır. Yüzen buton bunu bire indirir.

Çıkarılan ders

Ana ekran tasarımında modül sayısını azaltmak her zaman mümkün değil. Ama ekranın taşıdığı soruyu değiştirmek mümkün. "Hangi modüle gideyim?" sorusundan "durumum ne?" sorusuna geçmek, aynı modül sayısıyla çok daha sakin bir ekran üretti.